Uznanie roszczenia przewidziane w art. 15 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej jest tzw. uznaniem właściwym i rodzi swoje konsekwencje w postępowaniu przed sądem.
W art. 15 ustawy z 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej wskazano jako jedną z podstaw obowiązku wypłaty odszkodowania ubezpieczeniowego uznanie swojej odpowiedzialności przez ubezpieczyciela w oparciu o wyniki przeprowadzonego przez niego sformalizowanego, określonego ustawą postępowania likwidacyjnego, ustawodawca nadał tej czynności charakter uznania właściwego. Wskazuje się, że uznanie właściwe przybiera formę umowy - jednak w wypadku odpowiedzialności ubezpieczyciela następuje modyfikacja. W razie ustalenia istnienia podstaw odpowiedzialności odszkodowawczej i przyznania na tej podstawie świadczenia dochodzi do uznania właściwego, które obejmuje dwa elementy - zasadę odpowiedzialności oraz uznaną przez ubezpieczyciela wysokość świadczenia. Uznanie pociąga za sobą ten skutek, że co do elementów uznanych wierzyciel nie musi już udowadniać podstaw odpowiedzialności ubezpieczyciela, lecz jedynie dokonane uznanie. Konsekwencją uznania właściwego jest więc zmiana rozkładu ciężaru dowodu (V CSK 512/13, Uznanie właściwe w przypadku odpowiedzialności ubezpieczyciela. - Wyrok Sądu Najwyższego, OSNC 2015/7-8/88 - wyrok z dnia 23 lipca 2014 r.).
Powstaje pytanie czy ubezpieczyciel może odwołać swoje wcześniejsze ustalenia, poczynione podczas likwidacji, bez utraty wiarygodności jako profesjonalisty. Czy nie stanowi to nadużycia prawa?

Ciężar dowodu przeciwnego – w razie uznania roszczenia w likwidacji - będzie wprawdzie po stronie zakładu ubezpieczeń, ale tylko wtedy gdy będziemy o to wnosić w toku procesu sądowego i odpowiednio argumentować swoje stanowisko. Pomoc pełnomocnika w tym zakresie może okazać się niezbędna.